Βαρέα, Ανθυγιεινά και... Αόρατα, Υποσχέσεις και Χειροκροτήματα ... για ακόμα μία φορά!
Εκεί που οι επίσημοι λόγοι σταματούν και οι κάμερες σβήνουν, ξεκινά η
αληθινή βάρδια. Εκείνη που δεν την βλέπει κανείς, παρά μόνο ο ασθενής που
νιώθει το τρεμάμενο από την εξάντληση, αλλά σταθερό χέρι του νοσηλευτή πάνω στο
δικό του.
Σήμερα, 12 Μαΐου, η πολιτεία φοράει το
«καλό» της πρόσωπο για να γιορτάσει τους «ήρωες». Όμως, πίσω από τα υποκριτικά
«Χρόνια Πολλά», κρύβεται μια πολιτική υποκρισία που στάζει πικρία: όταν λείπει
ο νοσηλευτής, η υγεία χάνει την καρδιά της. Ο νοσηλευτής δεν είναι αναλώσιμο
εξάρτημα μιας μηχανής· είναι η ίδια η πνοή του νοσοκομείου. Και όταν αυτός ο
άνθρωπος απαξιώνεται με μισθούς πείνας, το σύστημα δεν «νοσεί» απλώς—καταρρέει
στα χέρια μας. Είναι ύβρις να ζητάς αυτοθυσία από ανθρώπους που αμείβονται με
ψίχουλα, την ώρα που η ευθύνη που επωμίζονται μετριέται σε ανθρώπινες ζωές.
Η υποστελέχωση γι’ αυτόν τον άνθρωπο δεν είναι μια λέξη σε μια έκθεση·
είναι η σωματική και ψυχική συντριβή της στιγμής που η βάρδια μετατρέπεται σε
αναγκαστική διπλοβάρδια. Είναι η στιγμή που τα πόδια δεν σε κρατούν, αλλά η
συνείδηση δεν σου επιτρέπει να φύγεις, γιατί πίσω σου υπάρχει το χάος. Είναι ο
πόνος να θέλεις να σώσεις και να μην έχεις πια «χέρια», επειδή η πολιτεία
αρνείται την αυτόματη αναπλήρωση κάθε εργαζόμενου που αποχωρεί και έναν
ειλικρινή προγραμματισμό προσλήψεων.
Ακόμα πιο προκλητική, όμως, είναι η έλλειψη αξιοκρατίας στις θέσεις
ευθύνης. Είναι η στιγμή που ο έμπειρος νοσηλευτής της «πρώτης γραμμής» βλέπει
να επιλέγονται προϊστάμενοι με κριτήρια κομματικά και όχι επιστημονικά,
υποβαθμίζοντας την ιεραρχία σε έναν μηχανισμό τακτοποίησης ημετέρων. Όταν η
κρίση των ικανών δίνει τη θέση της στις «πλάτες» των ισχυρών, τότε η
απογοήτευση γίνεται οργή.
Θα ήταν πραγματικά γιορτή αν σήμερα υπήρχε το προσωπικό για να μπορεί ο
νοσηλευτής να επιστρέψει στο σπίτι του, να αγκαλιάσει τα παιδιά του, να ζήσει
τη ζωή που θυσιάζει καθημερινά. Αν οι υποσχέσεις για τα Βαρέα και Ανθυγιεινά
δεν ήταν ένα χυδαίο πολιτικό ανέκδοτο. Αν το «ευχαριστώ» δεν ήταν ένα άψυχο
χειροκρότημα, αλλά η έμπρακτη δέσμευση για ένα σύστημα που θα σέβεται την αξία
του καθενός και θα αναπληρώνει κάθε κενό χωρίς καθυστέρηση.
Εύχομαι, λοιπόν, η πολιτεία να υλοποιήσει επιτέλους τις υποσχέσεις της,
ώστε αυτή η ημέρα να γίνει κάποτε μια πραγματική γιορτή δικαίωσης και όχι ένα
ετήσιο μνημόσυνο χαμένων ελπίδων.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο νοσηλευτής θα μείνει πάλι εκεί: ο μοναδικός
φρουρός στο ημίφως του διαδρόμου. Του χρωστάμε την αξιοπρέπεια που αρνείται να
εγκαταλείψει, του χρωστάμε τη δικαιοσύνη που η πολιτεία του κλέβει κάθε μέρα,
καταδικάζοντάς τον στην οικονομική, σωματική και ηθική εξαθλίωση.
Χρόνια Πολλά σε εσάς που η ανθρωπιά σας είναι πιο δυνατή από την οργή σας.
Σας χρωστάμε πολλά, αλλά κυρίως σας χρωστάμε την αλήθεια: Χωρίς εσάς, δεν
υπάρχει αύριο.
